• Fair Play

    Sportiviteit staat voorop, ook voor de scheidsrechter.
    Image
    shadow
  • Scheidsrechter worden?

    Behaal je diploma en wees de leider op het veld!
    Image
    shadow
  • Het JS-forum

    Een plek waar scheidsrechters samen komen. Hier kun je discusieren over alles wat te maken heeft met arbitrage.
    Image
    shadow

Welkom op de vernieuwde website!

Het jaar wordt weer een frisse start voor jeugdscheidsrechter.nl. Een nieuwe hoster, en een nieuwe look.
Jeugdscheidsrechter.nl staat al jaren bekend als een site met zeer actieve leden op het forum. Een plaats waar je informatie en tips kunt inwinnen over arbitrage en alles wat daar bij hoort. Maar niet minder belangrijk, er is ook plek voor jouw mening. Meld je snel aan op het forum als je nog geen lid bent!

Scheidsrechter nieuws

Dit zijn automatische berichten vanuit het forum gedeelte scheidsrechters nieuws.

[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/session.php on line 1042: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/vhosting/d/vhost0051248/domains/jeugdscheidsrechter.nl/htdocs/www/index.php:57)
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/session.php on line 1042: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/vhosting/d/vhost0051248/domains/jeugdscheidsrechter.nl/htdocs/www/index.php:57)
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/session.php on line 1042: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/vhosting/d/vhost0051248/domains/jeugdscheidsrechter.nl/htdocs/www/index.php:57)

geen gele kaart Nathan
Gisteren trok de Braziliaan Nathan bij Vitesse - Pec zijn shirt uit, nadat hij in de slotfase met een aandringend PEC de bevrijdende 3-1 binnentikte. De wedstrijd was daarmee gespeeld, over en uit.
Hij toonde met deze actie zijn medeleven met de omgekomen maten, die in het rampvliegtuig zaten.

Scheidsrechter Kamphuis toonde wél medeleven en dus geen gele kaart.
Hulde daarvoor! Wilde ik toch even zeggen.



Ouder slaat bij jeugdwedstrijd Oude Maas – BZC/Zuiderpark
Ouder slaat bij jeugdwedstrijd Oude Maas – BZC/Zuiderpark

De wedstrijd tussen Oude Maas JO11-1 en BZC/Zuiderpark JO11-1 is zaterdagochtend uit de hand gelopen.

Een scheidsrechterlijke beslissing werd door de leider van BZC/Zuiderpark niet geaccepteerd waarop deze verhaal ging halen.

Achter hem aan kwamen enkele ouders van BZC/Zuiderpark. Hierop liepen ook ouders van de thuisploeg het veld op. In het tumult wat toen ontstond heeft een vader van bzc/zuiderpark een rake klap uitgedeeld in het bijzijn van de kinderen.

De gemoederen werden uiteindelijk gesust. De politie kwam polshoogte nemen maar de “dader” was inmiddels van het terrein vertrokken.

Bron: http://www.voetbalrotterdam.nl/2016/11/ ... uiderpark/



Hé scheids. Je bang voor mij, hé?
Hé scheids. Je bent bang voor mij, hè?

Bron:@Trouw.nl


- geweld langs de lijn
Het is de zoveelste keer dat een scheidsrechter na een wedstrijd in elkaar wordt geslagen. Dit keer is het mijn vader.

Ze zouden jou van je motor af moeten schoppen', zegt een man met een rode muts tegen mijn vader in de bestuurskamer van de Noord-Brabantse voetbalclub vv De Fendert. Woest kijkt hij naar mijn pa, die net een wedstrijd heeft gefloten. 'Heeft u hier iets in de bestuurskamer te zoeken?' vraagt mijn vader rustig. Daarna stuurt een bestuurslid de man weg. Een vreemde, onbeschofte actie van een rare snuiter, denkt mijn vader. Zoals je als scheidsrechter helaas wel vaker meemaakt, op en naast het veld. De man had als supporter langs de kant gestaan. Blijkbaar had hij zich kapot geërgerd aan de beslissingen van de scheidsrechter.

Mijn vader schenkt er verder geen aandacht meer aan en gaat douchen. Daarna loopt hij naar de parkeerplaats en stapt op zijn motor. Dan duikt tussen de geparkeerde auto's de man met de rode muts op. Als een rugbyer rent hij op mijn vader af en ramt hem vanaf de zijkant. Hij en zijn motor vallen op de grond.

Mijn vader probeert op te staan, maar de man begint hem meteen te slaan en te schoppen. Door de vuistenregen schiet de onderkant van zijn helm los. Met armen en benen probeert mijn vader, liggend op de grond, de slagen af te weren. Dat lukt niet goed: de man raakt hem meerdere keren in zijn gezicht en buik. Terugslaan komt niet bij mijn pa op. Hij verafschuwt elke vorm van geweld. Iemand anders kwaad doen zit niet in hem. Zelfs niet als hij wordt aangevallen. De man met de rode muts stopt pas als mijn vader heel hard om hulp roept. Daarna rent hij hard weg. Mijn vader heeft overal pijn. Bloed stroomt uit een snee in zijn gezwollen lip. Zijn gezicht zit onder de schrammen en zijn ribben zijn zwaar gekneusd. Hij strompelt naar de kantine van vv De Fendert en roept dat ze onmiddellijk de politie en een ambulance moeten bellen. Pas na enig aandringen gebeurt dat.

Nog diezelfde avond wordt de man met de rode muts door de politie gevonden, meegenomen en ondervraagd. Nadat hij mijn vader in elkaar had geslagen, is hij naar een snackbar gegaan om patat te halen voor zijn kinderen. Agenten zien dat hij schrammen heeft op zijn vuisten.

Daarna verschijnen de eerste stukjes on-line en in kranten over de mishandeling. Op sociale media wordt verontwaardigd gereageerd. Maar niemand is die dag zo boos als ik. Als ik mijn vader zie, zit hij onder de blauwe plekken en schrammen. Zijn onderlip is een keer zo dik als normaal. Maar het meest schrik ik ervan hoe angstig hij is. Mijn vader, motorrijder met een stoere baard, is een nuchtere man. Hem krijg je niet snel gek. Maar nu is hij bang. Natuurlijk doet hij net alsof alles normaal is, hij probeert grapjes te maken. Maar ik zie de angst in zijn ogen.

Ik ben een dag na de mishandeling op bezoek bij mijn ouders als de deurbel gaat. Mijn moeder gaat naar de intercom. 'Het is een onbekende man', zegt ze en laat hem toch direct binnen in het appartementencomplex. Mijn vader schrikt. Zou het die vent weer zijn? Heeft hij gevonden waar hij woont? Komt hij het karwei afmaken?

Mijn ouders vragen of ik onze deur open wil doen. Even later laat ik een man binnen met een bos bloemen. Nee, het is niet diegene die mijn vader aanviel. Van hem horen we helemaal niks. De bloemen zijn van de scheidsrechtersvereniging, de man komt langs om ons een hart onder de riem te steken. Het is de zoveelste keer dat een scheidsrechter in elkaar is geslagen en dit keer is het mijn vader.

Mijn pa is niet zo'n prater, maar de weken nadat hij is mishandeld, vertelt hij aan vrienden en familie wat er met hem is gebeurd. Daar ben ik misschien wel het trotst op. Hij verschuilt zich niet, kropt het niet op, geeft het toe als hij er last van heeft.

Ik vind het verschrikkelijk dat mijn vader is mishandeld, maar wat het nog erger maakt: het gebeurde na een voetbalwedstrijd. Stapelgek is hij op dat spelletje. Hij groeide op in Groningen met de bal aan zijn voet, hij had veel talent. Jarenlang speelde hij in de hoogste amateurcompetities bij GRC Groningen. Zijn trainer was een tijd lang Martin Koeman, de vader van Ronald en Erwin met wie hij geregeld een balletje trapte en bij wie hij ook thuiskwam.

Hij voetbalde door tot hij door diabetes geen gevoel meer in zijn voeten had. Ballen sprongen plots van zijn schoen, alsof hij een beginner was. Omdat hij geen afscheid van de sport wilde nemen, werd hij scheidsrechter.

Ik erfde zijn fascinatie, ging ook al jong voetballen en was verliefd op de bal. Ik wist als kleine jongen niet beter dan dat mijn vader onze trainingen verzorgde, meeging als begeleider naar thuis- en uitwedstrijden en ook nog de penningmeester was van veel clubs waar we speelden. Hij was nooit fanatiek langs de kant. 'Voetballen is plezier maken', zei hij altijd. 'Wat is er mooier dan tegen een bal trappen?'

Dat plezier verloor ik naarmate ik ouder werd. Niet door het spelletje, want ik bleef verliefd op de bal, maar door de haat op en om het veld. Ik werd gek van het agressieve gedrag van ouders langs de kant, maar ook van teamgenoten en tegenstanders. Vanaf mijn twaalfde was er vrijwel elke maand wel een vechtpartij op of naast het veld. Neem die wedstrijd tegen een club uit Assen. Ik was verdediger en pakte de bal af van een aanvaller. 'Doe je dat nog een keer dan sla ik je op je bek', zei de linksbuiten tegen mij. Daarna werd ik toevallig, en tot mijn eigen opluchting, gewisseld. Ik werd vervangen door een teamgenoot die een echte vechtersbaas was en het duurde nog geen vijf minuten of mijn teamgenoot sloeg de jongen in zijn gezicht.

Een andere keer gingen drie ploeggenoten in de rust met de scheidsrechter mee zijn kleedkamer in. Hij floot vrijwel alles tegen ons in de eerste helft. De tweede helft was hij plots zeer partijdig voor ons. De vader van een teamgenoot werd lange tijd geschorst omdat hij een scheidsrechter had aangevallen.

Onze coach benadrukte regelmatig dat je goede spelers hard onderuit moest schoppen om ze uit de wedstrijd te halen. Het regende rode kaarten, vaak werden die niet eens gemeld bij de KNVB, consequenties waren er nauwelijks.

Ik had er steeds minder lol in. Met mijn vader sprak ik hier nooit over. In die tijd ging hij minder mee naar mijn wedstrijden en bovendien is hij niet zo'n prater. Op mijn vijftiende besloot ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen en sindsdien heb ik nooit meer aan een wedstrijd meegedaan. Voetbal werd iets om naar te kijken, op tv.

Dit was in de jaren tachtig en negentig in Groningen en Drenthe. Ik zag toen al hoe verrot het spelletje was geworden. Voetbalgeweld is niet iets van de laatste jaren. Veel te lang is agressie op of naast het veld oogluikend toegestaan. Je kunt onmogelijk nog stellen dat dit allemaal incidenten zijn die op zichzelf staan. Het absolute dieptepunt was in 2012. Toen overleed een grensrechter na een mishandeling door jongens van 15 en 16 jaar oud. Nu denk ik: dat had mijn vader ook kunnen overkomen.

Waarom wordt zo'n mooie sport zo vergald door agressie en geweld? De man die mijn vader mishandelde, staat niet alleen. Het wordt tijd dat er harder wordt opgetreden. Niet alleen door de KNVB en het openbaar ministerie, maar ook door spelers en mensen langs de lijn. Spreek de voetballers die schelden, bedreigen en agressief zijn in je eigen team aan. En doe dit ook bij mensen die langs de kant tieren. Gelukkig grijpt de KNVB al hard in. De man die mijn vader aanviel, bleek ook nog jeugdleider te zijn en is levenslang geschorst. Ook de rechter strafte hem. Hij werd veroordeeld tot een taakstraf van honderd uur. Wat steekt, is dat hij tot het eind bleef ontkennen. Nee, hij kon zich niets meer herinneren van wat er was gebeurd. Hij hield een slap verhaal: dat hij te veel had gedronken en eigenlijk heel aardig is. En het viel allemaal wel mee met mijn vader, durfde hij er nog aan toe te voegen.

De rechter maakte daar gelukkig korte metten mee.

Nadat hij het laatste woord had gesproken, waren we opgelucht dat de man was veroordeeld. Na afloop bleven mijn vader, een goede vriend van hem en ik nog in de rechtszaal zitten. Ineens kwam de man op ons afgestapt. Mijn vader verstarde. De man stak zijn hand uit en mompelde: 'Ik weet niet waarom, maar ik bied dan maar mijn excuses aan.' Mijn vader wist niet goed hoe hij moest reageren, maar schudde uiteindelijk de hand. Ik moest me inhouden om de man niet aan te vliegen. Hij had mijn vader geschopt en geslagen terwijl hij weerloos op de grond lag. Hij ontkende tot op het allerlaatste moment, bagatelliseerde wat er was gebeurd en bood op een ridicule manier zijn excuses aan.

Ik had mijn vader al eerder moeten beloven hem niks aan te doen, want mijn eerste reactie was om in de auto te stappen en hem te bezoeken. 'Ik wil niet dat jij net zo doet als hij', zei mij vader. 'Ik wil niet dat je hem slaat.' Dat respecteer ik meer dan de woede die ik nog altijd voel.

Mijn vader fluit weer. De eerste wedstrijd dat hij weer scheidsrechter was, ging ik mee. Ik merkte dat hij gespannen was, omdat hij zijn schoenveters twee keer vast moest maken en steeds aan zijn shirtje frunnikte voordat hij het veld op ging. Toen de wedstrijd begon, zag je niks meer aan hem. Hij bestrafte gewoon overtredingen. Natuurlijk was er af en toe wat gemopper op het veld. Maar er werden ook geintjes gemaakt, er waren overtredingen en mooie doelpunten. Terwijl ik daar langs de kant zat, genoot ik van het spel en van mijn vader die daar toch maar mooi weer stond. Ik was ontzettend trots, dat hij zich dat plezier niet laat ontnemen.

Een paar weken later belt mijn vader op. Hij had net een wedstrijd gefloten. Na afloop was er een man op hem af komen stormen. Een supporter van achter in de zeventig. Mijn vader had direct gevraagd of iemand van het bestuur van de thuisclub met hem mee wilde lopen. Dat heeft hij wel geleerd van wat er eerder gebeurde. De oude man bleef hem maar naroepen: 'Je bent bang voor mij, hè? Heb je hulp nodig? Kun je het soms niet alleen af?'

Als die man dit leest, zal hij waarschijnlijk denken: zo erg was het toch niet. Of hij zal zich een beetje schamen dat hij iets te ver ging. Maar waarom zou je in hemelsnaam zo tegen een scheidsrechter uitvallen tijdens of na een wedstrijd? Zonder scheidsrechter kan er niet eens worden gevoetbald.

Terugslaan komt niet bij mijn pa op. Hij verafschuwt elke vorm van geweld

De dader zegt dat hij eigenlijk heel aardig is. En dat het wel meeviel met mijn vader


Bron:@Trouw.nl




Sportgroetend Indian Jerry



weer fout in west 2
http://www.ad.nl/alphen/scheidsrechter- ... ~a2d4825a/

ttttssssjaaaa we blijven de pispaal van de voetballers
levenslang schorsen die ggz patienten
en weer proberen het te bagataliseren
met sportieve groet happyfluiter



Time's up
SR laat de corner nog nemen, en de uitwerking daarvan ook nog....denkt ie...
https://www.youtube.com/watch?v=lnFWjCL9Glc